پر شده ام از " بودن " اینک ،

باید که سرازیر شود در من ، شورش رفتن .

کنار این هوس متروک من ، 

                    کدامین گل ســـــــــــــــرخ !

                                 کدامین غـــــــــــــــــــــزل !

                                         کدامین گــــــــــــــــــــلایه !

می روید و می گوید و می نالد ،

به تمنای آرزو !!؟؟

... و شعرم نمی توانی بخوانی ؟

                ترانه ام را هنوز نمی توانی بخوانی ؟

                                                        بــــــــــــــــــــــــاران !

برو ، برو به نظاره نشین رقص آشفته ات را ،

برو تا بر به یک دم آید آهی از حجم گریزان خود ،

و به ژرفای رؤیای تو ،

با مژگانی خیس تر از وجودت ،

از منظر مه آلود هستی خواهم گذشت ،

تا جاشویی خسته ، مرا در یابد

و به زمانی دگر ، بر دیاری دگر ،

همره خروش امواج و غرش باد ، 

رقص آشفته ات را ، به هوسی دیگر

به تماشا نشینم ...

نوبت خزان شد و الوان بی حسابش ،

خش خش برگهایی که در زیر پای عابری خسته،می نالد و می بالد .

می گوید از مهربانی ها ی دور و می نالد از سوداگر احساس .

و می بالد که دگر بار نیست تا چشم بر چشم جوانه ، اندوه انبوه او را بر احساس خویش باور آید .

... و چه خوشبخت است ان برگ خشکیده !!

موسم مهر و هزاران نقش فریبایش آمده است اینک ،

اول روز فصل خزان ، چون از ره می رسید ، من و عقل سوار بر گرده احساس ،

به ستیغ می آمدیم تا که زهره را به طرب آریم و ماه  را بر بزم بنشانیم .

بر بلندای باور من ، نقش می زد " بودن " را آن نقاش نیک اندیش .

... و امروز

           چون چشم گشودم بر سپیده ، خم ابروی او به یاد آمد ،

                 این مهر ، دگر بوی " بودن " نخواهدش بود هدیه از ایام  دیروز،

                      نوبت همدلی و همدمی من بود و آن که دیوانه اش بودم هر دم ،

                        زاد روز من بود و او ،

                            اویی که دگر نیست جز نام و یاد او ...

                                 بر تو و یاد تو سخت اندیشه سازم من امروز ...