
|
گویید: " می آید " تا کاشانه به بوی و درودش آراسته گردد. گویید: " می آید " تا اقاقی تنها مانده در پشت تل اندوه ، معنی شود به غزل وصال. و آوای شباویز در وزن سکوت و چشم های همیشه منتظر من ، این چشمه همیشه جاری ، پایین بوم پنجره امضا زند : " نیاز " + حک شده بر دل دریکشنبه 1386/06/25 8:27 توسط امراله |
|