حال چگونه باید رقصید با اهنگی که نوایش دلنواز نیست بر ما ...!؟

زمان ، ساز جدایی می نوازد و من تو ...

با چشمانی اشکبار ، هراسان به رقص آمده ایم .

و در طلوع بامدادی دگر ،

من این جام شوکران را با تو تنها همرنگ لحظه های بارانیم بودی ،

سر می کشم .

باید که ققنوس ها بمیرند تا افسانه هایشان زنده  بمانند ...

و تو  ،

ای آنکه صدای دیروزت را ، یاد دیروزت را و آرزوی دیروزت را ،

فردا روزی دگر بر من ارزانی می دارد نسیم سحرگاهی ،

از خدای بر من آرامشی بخواه ،

شاید به احترام نجابت " روح " پاک تو ،

بر من ارزان گرداند رحمتش را ...

آری ، تو ای آشنا مسافر دیار دور .

از آسمان دیده تو ، در همنشینی سکوت سنگ ،

با همرهی آوای شباویز ،

بر شعرم ستاره می بارد .

بر سکوت سپید کاغذ بی خط ،

چون نشان از تو ، از یاد تو آرم همی ،

شعر من ، شرمگین از خواهش من ،

قافیه از همدمی تو بر گیرد و ردیفش غم تو ...

                                               و من شرمسار از بودن  !!

آه ، بگذار تا بگذرم از تو ،

بگذار تا بگذرم از تو که فردا روزی دگر ،

چون بامدادان بر آید و تو در میان نباشی ،

تأمل بر تحمل بار فراقت ، مرا نشاید .

                                         و من هراسان از ماندن !!

... !؟

آری ، این آغاز دوست داشتن است ،

گرچه نشاید که بیاندیشم به پایان دگر ،

که همین دوست داشتن زیباست ...

لیک ، در فراق فردایت ،

آغاز دوست داشتن دوست داشتن دوست را ،

با عطر سکر آور یاس ،

به سوگ خواهم نشست  ،

                              تو ای مهربان یار